Α/Α

ΗΜ/ΝΙΑ

ΣΤΙΧΟΣ

ΤΙΤΛΟΣ

ΛΗΨΗ

1

24/03/96

1,1

Εἰσαγωγή. Ἐπιστολική ἐπιγραφή. «Παῦλος», «δοῦλος», «Ἰησοῦ Χριστοῦ», «κλητός ἀπόστολος», «ἀφορισμένος εἰς Εὐαγγέλιον Θεοῦ».

2

31/03/96

1, 2-4

Συνέχεια Προοιμίου τῆς Ἐπιστολῆς. Τό Εὐαγγέλιον προανηγγέλθη ὑπό τῶν Προφητῶν διά τήν Ἐνανθρώπησι τοῦ Θεοῦ Λόγου.Καί ἀπεδείχθη ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Ἐνανθρωπήσας Θεός Λόγος, κυριώτατα ἀπό τήν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασί Του καί ἀπό τήν Πεντηκοστή.

3

06/10/96

1, 5 – 7

Εἰσαγωγή. Τό κεντρικό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι: «Εἰς ὑπακοήν Πίστεως». Τό Εὐαγγέλιον δέν εἶναι Διαλεκτική. Οἱ κλητοί Ἰησοῦ Χριστοῦ.

4

13/10/96

1, 7 – 8

Ὁ Παῦλος ἀποτείνεται πρός ὅλους τούς χριστιανούς τῆς Ρώμης, πού εἶναι ἀγαπητοί καί κλητοί Θεοῦ. Εὔχεται εἰς αὐτούς τήν Χάριν καί τήν Εἰρήνην πού ἔρχεται ἀπό τόν Θεόν Πατέρα καί τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν. Ἡ σημασία τοῦ ἐπαίνου.

5

20/10/96

1, 8 – 10

Ὁ Παῦλος πάντοτε πρό πάντων εὐχαριστεῖ τόν Θεόν. Καί εὐχαριστεῖ διά «Ἰησοῦ Χριστοῦ» τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως. Ἔπαινος τῶν Ρωμαίων Χριστιανῶν ὅτι ἡ πίστις των «καταγγέλεται ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ». Σήμερα, ἡ «Προκαθημένη τῆς Ἀγάπης» ἔγινε Προκαθημένη τοῦ μίσους καί ἡ Καθέδρα τοῦ Ἀντιχρίστου, ὡς ἔδρα τοῦ ἐκκοσμικευμένου Χριστιανισμοῦ.

6

03/11/96

1, 9 – 16

Ηὔχετο πάντοτε ὁ Παῦλος νά ἐπισκεφθῆ τήν Ρώμη, ἐάν αὐτό ἦτο τό θέλημα Θεοῦ. Σκοπός του δέ, ἡ μετάδοσις κάποιου πνευματικοῦ χαρίσματος, ὅπως: ἡ ἐμπειρία, ἡ πίστις, ἡ ἀγάπη, ἡ ἐσωτερική ζωή. Ζητᾶ συμπαρακληθῆναι. Ὁ συμπνευματισμός τῶν πιστῶν εἶναι ἀναγκαῖος.

7

10/11/96

1, 16 – 17

Τό Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ εἶναι δύναμις Θεοῦ πού ὁδηγεῖ στή σωτηρία. Ἐκεῖ ἀποκαλύπτεται ἡ Δικαίωσις τοῦ ἀνθρώπου. Τό Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ «ἄγει ἐκ πίστεως ἐλάττονος εἰς πίστιν μείζονα». Καί «ὁ δίκαιος ἐκ πίστεως ζήσεται».

8

17/11/96

1, 17 – 18

Ἡ Διαθήκη τοῦ Νόμου καί ἡ Διαθήκη τῆς Πίστεως. «Χωρίς δέ Πίστεως ἀδύνα-τον εὐαρεστῆσαι». (Ἑβρ. 11,6). «Πᾶν ὅ οὐκ ἐκ Πίστεως, ἁμαρτία ἐστίν» (Ρωμ. 14,23). Γι᾿ αὐτό «ἀποκαλύπτεται ὀργή Θεοῦ ἀπ᾿ οὐρανοῦ».

9

24/11/96

1, 18 – 20

Ἡ γνῶσις τοῦ Θεοῦ «ἐν ἀδικίᾳ κατεχομένη».Τό γνωστόν τοῦ Θεοῦ ἔχει γίνει φανερόν ἀπό τόν Θεόν σέ ὅλους τούςἀνθρώπους ὅλων τῶν αἰώνων καί ὅλων τῶν ἐποχῶν.«Πᾶσιν ἀνθρώποις ὁ Θεός ἐφανέρωσεν» (Μ. Βασίλ). Εἶναι ἡ φυσική ἀποκάλυψις. Καί ἀπεκαλύφθη διά τῶν κτισμάτων «ἥ τε ἀΐδιος αύτοῦ δύναμις καί θειότης».

10

08/12/96

1, 21 – 23

Ὁ Θεός ἀποκαλύπτεται διά τῶν Κτισμάτων του. Συνεπῶς ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀναπολόγητος ἄν ἔχη ἀγνωσία Θεοῦ.Καί τοῦτο διότι δέν ἐδόξασαν οὔτε εὐχαρίστησαν τόν Θεόν πρεπόντως.Ἡ σοφία τοῦ κόσμου τούτου ἐμωράνθη. Ἡ ἐξομοίωσις τοῦ Θεοῦ μέ ἀνθρώπινη φθαρτή φύσι καί ἄλογα ζῶα.

11

15/12/96

1, 23 – 25

Τά πάντα ἐλατρεύοντο, ἐκτός τοῦ ζῶντος ἀληθινοῦ Θεοῦ.Ἡ εἰδωλολατρεία πρό Χριστοῦ, μετά Χριστόν, στά ἔσχατα. «Τό θηρίον ὅ εἶδες, ἦν καί οὐκ ἔστι καί μέλλει ἀναβαίνειν ἐκ τῆς ἀβύσσου» (Ἀποκ.17, 8). Γι᾿ αὐτό ὁ Θεός παρέδωκεν τούς εἰδωλολάτρας στά χέρια τῶν ἐπιθυμιῶν τῆς καρδίας των καί στήν ἀτίμωσι τῶν σωμάτων τους.

12

12/01/97

1, 26 – 27

Ἐπειδή ὁ ἀρχαῖος Κόσμος μετήλλαξε τήν γνῶσιν τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καί ἐλάτρευσε τήν Κτίσιν, γιαυτό ὁ Θεός ἐπέτρεψε νά μεταλλάξουν οἱ ἄνθρωποι τήν φύσιν μέ τήν παρά φύσιν. Τά πάθη τῆς ἀτιμίας. Ἡ ὁμοφυλοφιλία καί στούς ἄνδρες καί στίς γυναῖκες.

13

19/01/97

1, 28 – 29

Ἡ συνέπεια τῆς ἀγνωσίας τοῦ Θεοῦ εἶναι νά ἔχουν οἱ ἄνθρωποι «ἀδόκιμον νοῦν » μέ ἀποτέλεσμα «ποιεῖν τάμή καθήκοντα». Καί αὐτά εἶναι ὅ,τι τούς χαρακτηρίζει. Δηλαδή, νά εἶναι πλήρεις ἀνοσιότητος, πορνείας, πονηρίας, πλεονεξίας, κακίας, μεστοί φθόνου...!

14

26/01/97

1, 29 – 30

Συνεχίζει ὁ Παῦλος νά μᾶς παρουσιάζη τήν εἰκόνα τοῦ ἤθους τοῦ ἀρχαίου Κό-σμου. Ὅτι οἱ ἄνθρωποι εἶναι «Πεπληρωμένοι...φόνου, ἔριδος, δόλου, κακοηθείας.Ψυθιρισταί, καταλάλοι, θεοστυγεῖς, ὑβρισταί, ὑπερήφανοι, ἀλαζόνες, ἐφευρεταί κακῶν, γονεῦσιν ἀπειθεῖς».

15

02/02/97

1, 30 – 32

Συνεχίζεται ὁ κατάλογος ἀπό τόν Παῦλον, τοῦ ἤθους τοῦ ἀρχαίου Κόσμου. «Γονεῦσιν ἀπειθεῖς, Ἀσύνετοι,Ἀσύνθετοι, Ἄστοργοι, Ἄσπονδοι, Ἀνελεήμονες». Καί «οὐ μόνον αὐτά ποιοῦσιν, ἀλλά καί συνευδοκοῦντες τοῖς πράσσουσιν».

16

16/02/97

1,32 - 2,5

Οἱ συνευδοκοῦντες στό ἁμαρτωλό καθεστώς. Καί τώρα ὁ Παῦλος στρέφεται πρός τούς Ἰουδαίους. Ὁ Θεός μένει ἀπροσωπόληπτος καί ὅλους δίκαια θά τούς κρίνη.Ὡστόσο δείχνει χρηστότητα, ἀνοχή καί μακροθυμία. Μή, λοιπόν καταφρονεῖς, γιατί τό «χρηστόν τοῦ Θεοῦ εἰς μετάνοιαν σέ ἄγει».

17

23/02/97

2, 5 – 8

Ἄν μένης ἀμετανόητος, «θησαυρίζεις σεαυτῷ ὀργήν ἐν ἡμέρᾳ ὀργῆς». Καί θά ἀποδώσει ὁ Θεός στόν καθένα σύμφωνα μέ τά ἔργα του. Καί θά ἀποδώσει ὁ Θεός Δόξα καί Τιμή καί Ἀφθαρσία, ὅπως ἐξ ἄλλου τοῦ ζητοῦν. Κάθε ἔργο ἀγαθό ἀπαιτεῖ ὑπομονή. Ὅσοι φατριάζουν θά ἀντιμετωπίσουν τόν θυμό καί τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ.

18

02/03/97

2, 9 – 13

Θλῖψις καί στενοχωρία γιά κάθε ἕναν πού κατεργάζεται τό κακό. Ἀντίθετα, Δόξα καί Τιμή καί Εἰρήνη γιά κάθε ἕναν πού ἐργάζεται τό ἀγαθόν, γιατί ὁ Θεός δέν εἶναι προσωπολήπτης.Ὅσοι ἁμάρτησαν χωρίς τήν παρουσία τοῦ Νόμου, αὐτοί θά κριθοῦν χωρίς μάρτυρα κατηγορίας τόν Νόμον... Ἀκροαταί καί ποιηταί τοῦ Νόμου.

19

16/03/97

2, 14 – 16

Οἱ μή ἔχοντες τόν γραπτόν Νόμον, ὅπως οἱ Ἐθνικοί, ἔχουν τόν ἔμφυτον Νόμον πού ὑπαγορεύει ἡ συνείδησις.Καί τά κρυπτά τῶν ἀνθρώπων θά κρίνει ὁ Θεός διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τήν Μεγάλη Ἡμέρα τῆς Κρίσεως.

20

23/03/97

2, 16 – 24

Τά κρυπτά τῶν ἀνθρώπων. Προνόμια τοῦ Ἰουδαίου, πού ὅμως ἐλέγχεται ἀπό τόν Παῦλον, ἐπειδή δέν τάἀξιοποίησε μέ συνέπεια ζωῆς. Παραλληλία μέ τούς Χριστιανούς.

21

30/03/97

2, 24 – 3,2

«Τό Ὄνομα τοῦ Θεοῦ δι᾿ ὑμᾶς βλασφημεῖται ἐν τοῖς Ἔθνεσι». Ἡ περιτομή ὠφελεῖ μόνον, ἐάν τηρῆται ὁ Νόμος. Ἡ Περιτομή σφραγίζει τήν Διαθήκη τοῦ Νόμουκαί εἶναι τύπος τοῦ Χριστιανικοῦ Βαπτίσματος. Καί ποία εἶναι ἡ ὠφέλεια τῆς Περιτομῆς; «Ὅτι ἐπιστεύθηθησαν».

22

06/04/97

3, 2 – 4

Δύο ὄψεις ὠφελείας τῆς Περιτομῆς.

α). Ὅτι ὁ ὁρισμένος λαός τοῦ Θεοῦ ἔγινε θεματοφύλακας τοῦ Γράμματος τῆς Ἁγίας Γραφῆς.

β). Διότι στήν Περιτομή ἔγινε μεταξύ Θεοῦ καί Ἀβραάμ Διαθήκη Πίστεως.

23

13/04/97

3, 5 – 18

Μᾶς κατηγοροῦν, λέγει ὁ Παῦλος, ὅτι διδάσκομε τήν θέσι: «ποιήσωμεν τά κακά ἵνα ἔλθη τά ἀγαθά». Πρόκειται γιά διαστρέβλωσι τῆς διδασκαλίας μας.Ἰουδαῖοι καί Ἐθνικοί στάθηκαν κάτω ἀπό τήν ἁμαρτία, καί οἱ πάντες ἔχουν ἀνάγκη Πίστεως καί Μετανοίας.

24

21/05/02

3, 19 - 21

Εἰ­σα­γω­γή εἰς τήν ἑ­πο­μέ­νην χρο­νιά. Ἡ ἀ­ξί­α τῆς με­λέ­της τοῦ Λό­γου Θε­οῦ. Ὁ πα­λαι­ός τε­λε­τουρ­γι­κός Νό­μος δέν σώ­ζει. Ἁ­πλῶς «διά τοῦ Νόμου ἐ­πί­γνω­σις τῆς ἁ­μαρ­τί­ας». Τώ­ρα, ὅ­μως ἔ­γι­νε φα­νε­ρή ἡ δικαίωσις τοῦ ἀν­θρώ­που μέ τήν εἰ­σα­γω­γή τῆς Πί­στε­ως εἰς τό Θεανθρώ­πι­νον Πρό­σω­πον τοῦ Χρι­στοῦ.

25

28/05/02

3, 22 - 29

Ἡ σω­τη­ρί­α διά πί­στε­ως Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ χω­ρίς δι­α­κρί­σεις. Σω­ζό­με­νοι ὄχι ἐξ ἰ­δί­ων κα­τορ­θω­μά­των ἀλ­λά ἀ­πό τήν εὐ­ερ­γε­σί­α καί ἀ­γα­θό­τη­τα τοῦ Κυ­ρί­ου. Ἔ­τσι δείχνει ὁ Κύ­ριος τήν ἀ­γά­πη του.

26

04/06/02

3, 30 -

4, 6-8

Ἕ­να σχό­λιο γιά ἐ­κεί­νους πού ὑ­πο­στη­ρί­ζουν τίς Δι­α­θρη­σκεια­κές Συναν­τή­σεις. Τό θαυμά­σιον πα­ρά­δειγ­μα τοῦ Ἀ­βρα­άμ ὅ­που δι­καί­ως ὠνο­μά­σθη ὁ Πα­τήρ τῆς Πί­στε­ως. Ἕ­να πα­ράλ­λη­λο πα­ρά­δειγ­μα εἶ­ναι καί ὁ Δαυ­ίδ (Ψαλ. 31,1). Ὁ λό­γος τοῦ Ἀπ. Παύ­λου στούς Ἀ­θη­ναί­ους κλασ­σι­κή πε­ρί­πτω­σις.

27

11/06/02

5, 1 - 6, 12

Ἡ πί­στις δί­δει τήν εἰ­ρή­νην τοῦ Θε­οῦ. Ἀλ­λά ἔ­χο­με καί τήν προ­σα­γω­γήν ὅ­τι δη­λα­δή ἦλ­θε ὁ Χρι­στός πο­λύ κον­τά μας. Πρέ­πει νά γνω­ρί­ζω­με ὅ­τι μέ τό βά­πτι­σμα ἐ­ξο­μοι­ού­με­θα τῶν πα­θη­μά­των τοῦ Χρι­στοῦ ὅ­πως καί τῆς Ἀ­να­στά­σε­ώς Του.

28

18/06/02

7, 3 –

8, 19

Ὁ ἐκ δι­α­ζυ­γί­ου γά­μος εἶ­ναι μοι­χεί­α. Ὅ­σοι κυ­βερ­νῶν­ται ἀ­πό τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, αὐ­τοί εἶ­ναι παι­διά τοῦ Θε­οῦ. Ἔ­τσι μή ἔ­χον­τες πλέ­ον πνεῦ­μα δου­λεί­ας ἀ­να­φω­νοῦ­με «Ἀβ­βᾶ ὁ Πα­τήρ». Ὥς τέ­κνα δέ Θε­οῦ εἴμε­θα καί κλη­ρο­νό­μοι Αὐ­τοῦ, ἐ­πί πλέ­ον καί συγ­κλη­ρο­νό­μοι Χρι­στοῦ, ἄν βα­στά­σω­με τά πα­θή­μα­τα τοῦ νῦν και­ροῦ ἀ­γογ­γύ­στως.

29

25/06/02

8, 19 - 30

Ἡ ἀ­ξί­α τῆς ἐλ­πί­δος. Τό Πνεῦ­μα τό Ἅ­γιον ὑ­πε­ρεν­τυγ­χά­νει ὑ­πέρ ἡμῶν.Ὅ­σοι ἀ­γα­ποῦν τόν Θε­όν ὅ­λα συ­νερ­γοῦν εἰς τό ἀ­γα­θόν. Ἡ πρόγνω­σις τοῦ Θε­οῦ.

30

02/07/02

8, 35 –

12, 8

«Τίς ἡ­μᾶς χω­ρί­σει ἀ­πό τῆς ἀ­γά­πης τοῦ Χρι­στοῦ;­». «Πα­ρα­κα­λῶ παραστῆ­σαι τά σώ­μα­τα ὑ­μῶν θυ­σί­αν ζῶ­σαν». «Καί μή συσχηματίζεσθε τῷ αἰ­ῶ­νι τού­τῳ». «Μή ὑ­περ­φρο­νεῖν πα­ρ’ ­ὅ δεῖ φρονεῖν». Τά χα­ρί­σμα­τα τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος καί ἡ χρῆ­σι τους.

31

09/07/02

12, 9 - 13

«Ἡ ἀ­γά­πη ἀ­νυ­πό­κρι­τος». Διά τῆς φι­λα­δελ­φί­ας νά γί­νε­σθε φιλόστοργοι. «Τῇ τι­μῇ ἀλ­λή­λους προ­η­γού­με­νοι». «Τῷ πνεύ­μα­τι ζέοντες». «Τῇ ἐλ­πί­δι χαί­ρον­τες». «Τήν φι­λο­ξε­νί­αν δι­ώ­κον­τες».

32

16/07/02

12, 13 - 21

«Τήν φι­λο­ξε­νί­αν δι­ώ­κον­τες». «Εὐ­λο­γεῖ­τε…καί μή κα­τα­ρᾶ­σθε». «Χαίρειν με­τά χαι­ρόν­των». «Τό αὐ­τῷ εἰς ἀλ­λή­λους φρο­νοῦν­τες». Μηδε­νί κα­κόν ἀν­τί κα­κοῦ ἀ­πο­δι­δόν­τες». «Μή νι­κῷ ὑ­πό τοῦ κα­κοῦ».

33

23/07/02

13, 1 - 10

Τή­ρη­σι τῶν νό­μων τῆς Πο­λι­τεί­ας. Ὑ­πο­τα­γή ὄ­χι μό­νον διά τόν φό­βον τῆς τι­μω­ρί­ας ἀλ­λά καί διά τήν συ­νεί­δη­σιν. Ἡ πλη­ρω­μή τῶν φό­ρων ὡς χρέ­ος. «Μη­δε­νί μη­δέν ὀ­φεί­λε­τε, εἰ μή τό ἀ­γα­πᾶν ἀλ­λή­λους».

34

30/07/02

13, 10 - 14

Ἐ­γερ­τή­ριον σάλ­πι­σμα. Ἀ­πό­θη­σις τῶν ἔρ­γων τοῦ σκό­τους. «Εὐσχημόνως πε­ρι­πα­τή­σω­μεν». Ἡ ἀ­νάγ­κη ἐν­δύ­σε­ως τοῦ Ἰ­η­σοῦ Χριστοῦ. Σύν­το­μη πε­ρί­λη­ψις τοῦ 14^ου κε­φα­λαί­ου.

35

06/08/02

15, 1 - 8

15, 25

Νά μά­θω­με νά βα­στά­ζω­με τά ἀ­σθε­νή­μα­τα τῶν ἀ­δυ­νά­των. Ὑπόδειγμά μας ὁ Χρι­στός. Ἡ ἀ­ξί­α τῆς Πα­λαι­ᾶς Δι­α­θή­κης. «Τῷ αὐ­τῷ φρο­νεῖν ἐν ἀλ­λή­λοις». «Ἵ­να δο­ξά­ζη­ται ὁ Θε­ός ἑν ἑ­νί στό­μα­τι». Τό ἱεραπο­στο­λι­κόν σχέ­διον τοῦ Παύ­λου.

36

13/08/02

15, 26

16, 2

Μα­κε­δο­νί­α καί Ἀ­χα­ΐ­α ἐ­νι­σχύ­ουν τήν Λο­γί­αν. Σχέ­δια πο­ρεί­ας τοῦ Παύ­λου. Ὁ Παῦ­λος ζη­τᾶ τίς προ­σευ­χές τῶν ἐν Ρώ­μῃ χρι­στια­νῶν. Κλεί­ε­ται ἡ Ἐ­πι­στο­λή μέ τήν εἰ­ρή­νη πρός τούς ἀ­πο­δέ­κτας. Συ­στά­σεις· ἡ Φοί­βη.

37

20/08/02

16, 3 - 18

Ἀ­σπα­σμοί τοῦ Παύ­λου πρός τούς χρι­στια­νούς τῆς Ρώ­μης συνοδευόμενοι μέ ἐ­παι­νε­τι­κούς χα­ρα­κτη­ρι­σμούς. Τέ­λος· «Ἀ­σπά­σα­σθε ἀλ­λή­λους ἐν φι­λή­μα­τι ἁ­γί­ῳ». «Ἀ­σπά­ζον­ται ὑ­μᾶς αἱ ἐκ­κλη­σί­αι τοῦ Χρι­στοῦ». Ὑ­στε­ρό­γρα­φον· προ­σέ­χε­τε ἐ­κεί­νους πού προ­κα­λοῦν σκάνδα­λα καί δι­αι­ρέ­σεις.